گذشته ها را گذرانده ايم، وعده آينده را به هيچ يک ازما نداده اند. پس ما تنها زمان حال را دراختيار داريم...  وين داير

How beautiful is the rain!

After the dust and heat,

In the broad and fiery street,

In the narrow lane,

How beautiful is the rain!


How it clatters along the roofs,

Like the tramp of hoofs!

How it gushes and struggles out

From the throat of the overflowing spout


Across the window-pane

It pours and pours;

And swift and wide,

Like a river down the gutter roars

The rain, the welcome rain!


The sick man from his chamber

Looks at the twisted brooks;

He can feel the cool

Breath of each little pool;

His fevered brain

Grows calm again,

And he breathes a blessing on the rain.


From the neighbouring school

Come the boys,

With more than their wonted noise

And commotion;

And down the wet streets

Sail their mimic fleets,

Till the treacherous pool

Engulfs them in its whirling

And turbulent ocean.


In the country, on every side,

Where far and wide,

Like a leopard's tawny and spotted hide

Stretches the plain,

To the dry grass and the drier grain

How welcome is the rain!


In the furrowed land

The toilsome and patient oxen stand:

Lifting the yoke-encumbered head,

With their dilated nostrils spread,

They silently inhale

The clover-scented gale,

And the vapours that arise

From the well-watered and smoking soil.

For this rest in the furrow after toil

Their large and lustrous eyes

Seem to thank the Lord,

More than man's spoken word.


N ear at hand,

From under the sheltering trees,

The farmer sees

His pastures, and his fields of grain,

As they bend their tops

To the numberless beating drops

Of the incessant rain.

He counts it as no sin

That he sees therein

Only his own thrift and gain.

روای "نمیدانم"

ولی لبان تو

میدانم هستی...

نعره مستانه یک خر!

دوستت دارم -

عر عر...

 تا آخر جمله ناتمام چشمانت

می نشستم!

دو راه!

در بروم یا که نه فرار کنم

شهر پر از دود بود

دیوارها بیهوش و تکه پاره

نخل ها گیسو کنده

نهرها از آب گل آلود دل پیچه گرفته

و من به دیوار خانه تان تکیه داده...

"خرمشهر آزاد شد"

"خرمشهر را خدا آزاد کرد"...

روزی اگر

از فراز خویشتن به پایین افتادی

قدری درنگ کن

به آسمان نگاهی بیانداز

و نخستین پروازت را به یاد آر

در زخم هایت بخند

بشکف

زیبا شو  

و آنگاه

شتاب کن

آن بالاها

عقابان

عاشقانه انتظار تو را می کشند...

لم داده ام

در تنگنای کوزه ای شکسته

با پیراهنی خیس

و دست هایی حلقه کرده

 به دور چند شاخه گل نرگس

پیشکش شده

کنار سجاده ی پیشنماز مسجد!

آی نمازگزاران سپید جامه!

روزی اینجا میخانه بود

آن روزها نیز

در  همین کوزه شکسته

دل به سادگی چند شاخه گل نرگس داده

میزبان میز پیشنمازتان بوده ام!...